| 1. | B-52 ![]() |
|
amerykański bombowiec strategiczny, produkowany od 1952 przez zakłady Boeinga; wchodzi z skład amer. lotnictwa wojsk. Air Force, pozostając najdłużej eksploatowaną maszyną w dziejach lotnictwa bojowego; w ostatniej wersji (H) ma 49 m dł., 56 m rozpiętości skrzydeł, 12 m wys.; wyposażony w 8 silników odrzutowych, waży z uzbrojeniem 221 t; zasięg 16 tys. km, przystosowany do tankowania w powietrzu, rozwija prędkość 950 km/h, osiąga pułap 16 tys. m; wykorzystywany m.in. podczas wojny w Wietnamie, w operacji Pustynna Burza, podczas walk w Afganistanie i Iraku; ma służyć armii amer. do 2040. |
| 2. | B-52 (muz.) |
|
amerykańska grupa muz. powstała 1976; pierwszy skład: C. Wilson, R. Wilson, F. Schneider, K. Pierson, K. Strichland; debiutowała radosną muzyką popowo-taneczną inspirowaną klasycznym rock'n'rollem i rockiem tzw. nowej fali oraz dokonaniami m.in. The Beach Boys; gł. albumy: The B-52's, Wild Planet, Good Stuff. |
| 3. | B-A-C-H |
|
temat muz. złożony z dźwięków odpowiadających literom nazwiska J.S. Bacha, wykorzystany przez niego w ostatniej fudze cyklu Kunst der Fuge, a także przez innych kompozytorów, gł. muzyki organowej (R. Schumann, F. Liszt, M. Reger, K. Penderecki). |
| 4. | B-BENZOPIRYDYNA |
|
jeden z podstawowych aromatycznych związków heterocyklicznych; własności zasadowe; bezbarwna toksyczna ciecz o charakterystycznym zapachu; temp. topn. -25°C, temp. wrz. 238°C; występuje w smole pogazowej; stosowana w syntezie org. (gł. do otrzymywania barwników ftalocyjaninowych) i w medycynie - do konserwowania preparatów anatomicznych. |
| 5. | B.B. |
|
amerykański gitarzysta i śpiewak bluesowy; wielką sławę zyskał dzięki stylowi gry łączącemu bluesa z rockiem; występował z własnym zespołem, a także grupą "The Rolling Stones"; współpracuje z muzykami jazzowymi. |
| 6. | b |
|
litera alfabetu polskiego i łacińskiego, pochodząca poprzez grecką ß (beta) od fenickiej litery beth; oznacza dźwięczną spółgłoskę dwuwargową, zwartą. |
| 7. | B (chem.) |
|
symbol chem. pierwiastka boru. |
| 8. | B (fiz.) |
|
jednostka logarytmicznej miary stosunku różnych wartości P1 i P2 tej samej wielkości (log10 P1/P2 = 1B gdy P1 = 10 P2), używana głównie w akustyce i radiotechnice do określania tzw. bezwzględnego poziomu danej wielkości; w praktyce stosuje się gł. jednostkę decybel (dB); 1 dB = 0,1B; nazwa od nazwiska A.G. Bella. |
| 9. | b (muz.) |
|
nazwa obniżonego o pół tonu VII stopnia skali diatonicznej liczonej od c; inaczej: hes; B-dur - tonacja i gama durowa o 2 bemolach; b-moll - tonacja i gama molowa o 5 bemolach. |
| 10. | BA'LABAKK |
|
miasto w płn.-wsch. Libanie, w dolinie Bekaa, u podnóża masywu Antyliban; ok. 18 tys. mieszk. (1991); tradycyjne rzemiosło tkackie; centrum wypoczynku i turystyki. W starożytności fenicki ośr. kultu Baala jako boga słońca. W IV w. p.n.e. zdobyte przez Aleksandra Macedońskiego, potem pod rządami egipskich Ptolemeuszy i syryjskich Seleucydów, od 64 p.n.e. kolonia rzymska; kolejno we władzy Bizancjum, 637 zdobyte przez Arabów; w XVII i XVIII w. niszczone przez trzęsienia ziemi. Zabytki: ruiny trzech rzymskich świątyń z dekoracjami rzeźbiarskimi łączącymi motywy klasyczne z orientalnymi (tzw. barok rzymski), resztki rzymskiej dzielnicy mieszkalnej, bazyliki chrześc. z IV w., arabskich murów miejskich, antycznego teatru; zespół wpisany na Listę UNESCO. |